Diversiteit vereist spelregels
Diversiteit werkt alleen als iedereen zich aan bepaalde spelregels houdt.
Ons land kent een rijke geschiedenis van godsdienstvrijheid. Een van de vruchten van die ontwikkeling is dat ons land tientallen christelijke ‘denominaties’ kent, aftakkingen van de katholieke kerk.
Dat proces begon in 1517, meer dan een half duizend jaar geleden, toen Maarten Luther de Protestantse Reformatie aftrapte, door zijn 95 stellingen tegen wantoestanden in de katholieke kerk te publiceren.
Al die verschillende afsplitsingen leven vredig naast elkaar en niemand valt de ander lastig met zijn zienswijze op de Bijbel.
Dat je gelooft is privé, daar heeft verder niemand iets mee te maken. Dit is de belangrijkste reden waarom veel Nederlanders het uiterlijke vertoon van moslims ongepast vinden, want geloof is privé.
De kerkelijke Reformatie ontstond mede door de pracht en praal van de katholieke kerk. De protestanten wilden daar vanaf en daardoor zijn protestantse kerken sober en saai.
Het Calvinisme is spreekwoordelijk afkerig van uiterlijk vertoon en elke vorm van schijnheiligheid wordt streng veroordeeld.
Doordat Nederland veel calvinisten kende is religieuze soberheid in woord en gedrag een pijler van de Nederlandse cultuur geworden.
Het uiterlijk vertoon van moslims die door kleding aan de buitenwereld willen laten zien dat zij gelovig zijn, gaat daardoor radicaal in tegen de Nederlandse cultuur.
Ja, we hebben hier godsdienstvrijheid, maar die is niet onbeperkt en onbegrensd > er zijn culturele spelregels.
Mensen associëren de religieuze kleding van moslims met schijnheiligheid en minachting voor onze in eeuwen gevormde culturele spelregels.
Dat is geen kleinigheid, maar een fundamentele kwestie.
Zodra één religie zich extreem gaat profileren, werkt diversiteit niet meer.
Met veel mensen in een klein land wonen, lukt alleen als iedereen zich aan bepaalde spelregels houdt.
Eén van die regels is dat religie in dit land privé is.
Kleding zegt niets over iemands innerlijk, het is een ego-ding.
Een tokkie kan rondlopen met een hoofddoek of een lang gewaad.
Iemand zonder uiterlijke religieuze kenmerken kan een diep doorleefd spiritueel mens zijn.
Hoe meer mensen er komen die uiterlijke religieuze kenmerken verwarren met oprechte religiositeit of spiritualiteit, hoe meer dat botst met de calvinistische Nederlandse cultuur, die wars is van religieus uiterlijk vertoon. De culturele afstand is te groot.
Als je nergens meer kunt komen of je wordt geconfronteerd met religieus uiterlijk vertoon, hoe meer mensen het gevoel krijgen dat Nederland vol is.
Nederland is echter niet vol, maar het raakt wel steeds voller met mensen die religieus uiterlijk vertoon verwarren met persoonlijke groei en diepgaande spirituele transformatie. Veel mensen storen zich daaraan.
Niet omdat Nederlanders tegen religie zijn, maar omdat zij een hekel hebben aan de opdringerige schijnheiligheid van moslims die onze culturele grenzen niet respecteren.
Dat moslims in het Midden Oosten willen geloven dat zij goed bezig zijn is één, maar in een land als Nederland hebben wij dat hoofdstuk al eeuwen geleden afgesloten, namelijk al vanaf het jaar 1517. Dat ging niet van de een op de andere dag, maar eeuwen van ontwikkeling hebben eraan bijgedragen dat religieus uiterlijk vertoon uit het leven en het straatbeeld zijn verdwenen.
Het is mede daardoor dat Nederland zo’n fijn land is om te wonen en de meeste mensen willen dat graag zo houden.
Nederland is niet vol, maar of wij het hier met elkaar uithouden is in hoge mate afhankelijk van de bereidheid van immigranten om de culturele afstand met onze cultuur te verkleinen.
Het straatbeeld laat helaas een tegenovergestelde ontwikkeling zien en dat baart veel Nederlanders zorgen. Zij zijn er niet bang voor; zij storen zich eraan. Waarom? Omdat het ingaat tegen de culturele norm dat geloof privé is.
Geloof is privé, dat zijn onze calvinistische wortels, die deel uitmaken van onze cultuur. Met xenofobie, racisme of fascisme heeft dat niets te maken, wel met de culturele norm
“Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg”.
Gebrek aan respect voor onze culturele normen
Een deel van de moslims heeft lak aan onze cultuur en wil haar eigen agenda er koste wat kost doordrukken. Dat is asociaal en getuigt niet van een oprechte religieuze grondhouding.
Een oprechte geloofshouding kenmerkt zich door bescheidenheid, niet door opdringerigheid en het overtreden van andermans grenzen.
Moslims die onze grenzen doelbewust schenden, zijn geen bescheiden gelovigen, maar antisociale kolonisten.
Diversiteit werkt alleen als iedereen zich aan bepaalde spelregels houdt.
Mensen die dat niet willen, mogen zichzelf “gelovigen” noemen, maar door hun onbescheidenheid en gebrek aan respect voor de culturele normen van onze beschaving manifesteren zij zichzelf als een vijandige entiteit die niet uit is op integratie, maar op kolonisatie.
Dit soort mensen moet je nooit serieus nemen, want zij nemen jou ook niet serieus; sterker, zij zien jou als een vijand die overwonnen en onderworpen moet worden.
Als je daaraan toegeeft, zoals het Westen dat op grote schaal doet, graaf je je eigen graf.
Europa moet spijkerharde eisen stellen aan immigranten > diversiteit vereist spelregels > accepteer je die spelregels niet dan is er geen plaats voor jou in de Europese herberg.
