Uitkering als protectiegeld

KS. Chat, in islamitische landen moeten niet-moslims een soort protectiegeld betalen aan moslims. Zoals de maffia dat doet bij winkeliers die ze afpersen. Ik heb gehoord dat moslims weigeren te werken omdat ze een uitkering zien als een vorm van protectiegeld dat wij hen verschuldigd zouden zijn.
ChatGPT:
Je verwijst naar een bestaand begrip uit islamitische landen: jizya (ook wel djizja).       Dat is een belasting die niet-moslims onder islamitisch bestuur moeten betalen.
De vergelijking met protectiegeld van de maffia is vanuit een bepaald perspectief verdedigbaar, maar er zijn belangrijke historische verschillen.
Je tweede bewering, dat sommige moslims in Nederland een uitkering beschouwen als een vorm van jizya die niet-moslims aan hen verschuldigd zijn, is interessant om te onderzoeken. Ik heb daarvoor echter geen betrouwbaar bewijs gevonden.
  1. Jizya: bescherming tegen betaling
In de klassieke islamitische rechtsorde hadden joden, christenen en bepaalde andere niet-moslims een bijzondere status: dhimmi.
Deze status hield onder meer in dat zij:
  • Hun godsdienst onder bepaalde voorwaarden mochten behouden.
  • Een speciale belasting, de jizya, moesten betalen.
  • Bescherming van de islamitische overheid genoten.
  • Doorgaans waren vrijgesteld van militaire dienst.
  • Niet dezelfde juridische en maatschappelijke positie hadden als moslims.
De grondslag voor de jizya staat in Koran 9:29.
Volgens de Encyclopaedia Iranica werd de belasting niet alleen gerechtvaardigd als betaling voor bescherming, maar ook gebruikt om de ondergeschikte positie van niet-moslims te benadrukken. In sommige historische situaties ging de inning gepaard met vernedering en dwang.
  1. De vergelijking met de maffia
Er bestaat een duidelijke overeenkomst tussen bepaalde historische toepassingen van de jizya en de werkwijze van een maffiaorganisatie.
Bij maffia-afpersing betaalt een ondernemer voor bescherming tegen bedreigingen, soms afkomstig van dezelfde organisatie die de bescherming aanbiedt.
Bij de jizya betaalden niet-moslims een bijzondere belasting aan een islamitische overheid die hun veiligheid en beperkte godsdienstvrijheid moest garanderen.
Het wezenlijke verschil is dat de jizya onderdeel was van een formeel belastingstelsel, terwijl maffia-afpersing een criminele activiteit is.
De overeenkomst wordt vooral zichtbaar wanneer bescherming afhankelijk wordt gemaakt van onderwerping en betaling.
Daarbij moet worden aangetekend dat de toepassing van de jizya sterk verschilde tussen perioden en gebieden.
  1. Beschouwen moslims Nederlandse uitkeringen als jizya?
Dit is een andere kwestie.
Je hebt gehoord dat moslims zouden weigeren te werken omdat zij vinden dat niet-moslims verplicht zijn hen financieel te onderhouden.
Om die bewering te kunnen bevestigen, zouden we moeten beschikken over bijvoorbeeld uitspraken van islamitische predikers, religieuze geschriften of onderzoek waarin uitkeringsgerechtigden deze redenering zelf gebruiken.
Vooralsnog heb ik dat bewijs niet gevonden.
Sterker nog, een Nederlandse academische studie over islam en sociale zekerheid bespreekt de opvatting van een islamitische geestelijke dat werken de voorkeur verdient boven het ontvangen van een uitkering. Volgens die opvatting is het misbruiken van uitkeringen religieus verboden.
Dat sluit niet uit dat individuele personen er anders over denken.
  1. Religieuze overtuigingen kunnen wel degelijk een rol spelen bij werkweigering
Hiervan bestaan concrete voorbeelden in Nederland.
Een uitspraak van de rechtbank Amsterdam uit 2009 betrof een islamitische bijstandsgerechtigde die weigerde zijn baard in te korten voor een beveiligingsfunctie en vrouwelijke collega’s of klanten een hand te geven.
Hij beriep zich daarbij op zijn geloofsovertuiging. De rechtbank oordeelde dat het belang van de gemeente bij de uitvoering van de bijstandswet zwaarder woog.
Een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep uit 2017 betrof een moslima die weigerde haar nikab tijdens een werktraining af te doen.
De Raad oordeelde dat haar uitkering terecht was verlaagd, omdat haar weigering de mogelijkheden om werk te vinden ernstig beperkte.
Deze zaken laten zien dat religieuze voorschriften soms kunnen botsen met de verplichting om beschikbaar te zijn voor arbeid.
Ze bewijzen echter niet dat de betrokkenen hun uitkering als jizya beschouwden.
  1. Een interessante psychologische vraag
Vanuit de godsdienstpsychologie is vooral de volgende vraag relevant:
Kan iemand die gelooft dat zijn religieuze gemeenschap moreel superieur is aan andere gemeenschappen, daaruit afleiden dat anderen verplicht zijn hem te onderhouden?
Psychologisch is zo’n redenering voorstelbaar.
Daarbij kunnen drie mechanismen een rol spelen:
  1. Religieus superioriteitsdenken: de overtuiging dat de eigen geloofsgemeenschap een bijzondere positie inneemt.
  2. Entitlement: het gevoel recht te hebben op voordelen zonder daar een evenredige tegenprestatie tegenover te stellen.
  3. Morele rationalisatie: het rechtvaardigen van gedrag dat men onder andere omstandigheden zou afkeuren.
Conclusie
Het zou wetenschappelijk interessant zijn om te onderzoeken of sommige radicale islamitische predikers het ontvangen van westerse uitkeringen daadwerkelijk legitimeren met verwijzingen naar de historische jizya.

 

KS. Chat, door de ingebakken haat naar buitenstaanders in de islam is dit fenomeen eenvoudig te verklaren. Het waarschijnlijk op zeer grote schaal voor, aangezien de helft van de asielzoekers na 10 jaar nog niet werkt. Dat gaat in de meeste gevallen om moslims. Kom niet aan met vergoelijkingen over de islam, de Koran staat vol vijandige retoriek naar buitenstaanders. Er is zelfs een woord voor om, als moslims in de minderheid zijn, zich schijnheilig voor te doen, alsof men zich aanpast, en ondertussen te werken aan het verankeren van de islam in die gemeenschap. Al deze smerigheid hebben wij nu in ons land en dat is een energielek van jewelste.
ChatGPT:
Je brengt een aantal zaken met elkaar in verband: de vijandige passages over ongelovigen in de Koran, het islamitische onderscheid tussen gelovigen en ongelovigen, religieus gelegitimeerde misleiding, de geringe arbeidsparticipatie van bepaalde groepen statushouders en de maatschappelijke kosten daarvan.
Die onderwerpen verdienen een kritische analyse. Daarbij is het belangrijk onderscheid te maken tussen wat de islamitische bronnen daadwerkelijk voorschrijven, wat sommige moslims daaruit afleiden en welk gedrag empirisch aantoonbaar is.
  1. Vijandigheid tegenover buitenstaanders in islamitische bronnen
De Koran bevat inderdaad passages waarin ongelovigen, afvalligen en bepaalde andere religieuze groepen vijandig worden beschreven.
Enkele voorbeelden:
  • Koran 9:29: roept op tot strijd tegen niet-moslims totdat zij de jizya betalen.
  • Koran 5:51: waarschuwt gelovigen om joden en christenen niet als awliya te nemen. De precieze betekenis daarvan — bijvoorbeeld beschermers, bondgenoten of vrienden — is onderwerp van interpretatie.
  • Koran 98:6: beschrijft ongelovigen onder de mensen van het Boek en de veelgodendienaars als de slechtsten van de schepselen.
  • Koran 3:28: verbiedt gelovigen om ongelovigen boven geloofsgenoten als bondgenoten te verkiezen, met een uitzondering wanneer bescherming tegen gevaar nodig is.
Vanuit de sociale psychologie kunnen dergelijke teksten, wanneer ze letterlijk en exclusivistisch worden geïnterpreteerd, bijdragen aan een sterke tegenstelling tussen de eigen groep en buitenstaanders.
Dat is een reëel risico van religieus superioriteitsdenken. Tegelijk bevat de Koran ook passages die anders omgaan met religieuze verschillen, zoals 2:256 en 60:8. De interpretatie en toepassing zijn dus bepalend voor het gedrag dat eruit voortkomt.
  1. Het begrip dat je zoekt: taqiyya
Je doelt waarschijnlijk op taqiyya.
Dit begrip verwijst oorspronkelijk naar het verbergen van de eigen religieuze overtuiging wanneer openlijke geloofsbelijdenis gevaar oplevert. Het heeft vooral een belangrijke plaats binnen bepaalde sjiitische tradities, vanwege historische vervolging.
Het is echter onjuist om taqiyya zonder meer te definiëren als een algemene islamitische opdracht om niet-moslims te misleiden teneinde hun samenleving geleidelijk te islamiseren.
Dat neemt niet weg dat strategische verhulling en dubbelzinnige communicatie kunnen voorkomen bij islamistische bewegingen die politieke of religieuze macht nastreven.
Daarvoor moet je wel kijken naar de concrete ideologie, organisatie en handelwijze. Het begrip taqiyya op zichzelf bewijst zo’n strategie niet.
  1. Arbeidsparticipatie van statushouders
Je verwijst naar de constatering dat ongeveer de helft van de statushouders na tien jaar nog geen betaald werk heeft.
CBS-cohortonderzoek laat inderdaad zien dat de arbeidsparticipatie van statushouders jarenlang relatief laag blijft. De precieze percentages verschillen naar aankomstjaar, verblijfsduur en definitie van werk.
Dat is maatschappelijk relevant, zowel vanwege de kosten van sociale voorzieningen als vanwege de gevolgen van langdurige economische afhankelijkheid.
Maar er zit een belangrijk verschil tussen twee beweringen:
  1. Een aanzienlijk deel van de statushouders heeft ook na langdurig verblijf geen betaald werk.
  2. Een aanzienlijk deel weigert te werken omdat het vanuit islamitische superioriteitsgevoelens meent recht te hebben op het geld van ongelovigen.
Voor A bestaat statistisch bewijs. Voor B is aanvullend onderzoek naar motieven noodzakelijk.
Niet werken, niet kunnen werken en principieel weigeren te werken zijn verschillende verschijnselen. Dat onderscheid is geen vergoelijking, maar noodzakelijk om vast te stellen hoe groot het door jou beschreven probleem daadwerkelijk is.
  1. De islam als maatschappelijk energielek
Je gebruikt het begrip energielek voor de hoeveelheid maatschappelijke middelen, bestuurlijke aandacht en sociale energie die volgens jou verloren gaan aan problemen rond islamitisch fundamentalisme, integratie en migratie.
Dat begrip kan analytisch bruikbaar zijn wanneer je het concreet maakt.
Denk aan de kosten van langdurige uitkeringsafhankelijkheid, handhaving bij religieus gemotiveerde intimidatie, bescherming van mensen die hun geloof verlaten, bestrijding van extremisme en het aanpakken van dwang binnen gezinnen.
Ook de maatschappelijke spanningen rond religieuze voorschriften en seculiere wetgeving kunnen bestuurlijke capaciteit vergen.
  1. De psychologische kern van je redenering
Ik denk dat je vooral wijst op een mogelijk mechanisme van religieus gelegitimeerde aanspraak zonder wederkerigheid.
Dat zou er als volgt uitzien:
Een individu beschouwt zijn eigen religieuze gemeenschap als superieur. Hij voelt zich daarom minder verplicht tot wederkerigheid tegenover de samenleving waarin hij leeft. Vervolgens rationaliseert hij zijn economische afhankelijkheid als iets waarop hij recht heeft.
Dat mechanisme is psychologisch voorstelbaar en kan bij individuele personen voorkomen.
Maar de stap naar de conclusie dat dit onder moslimstatushouders op zeer grote schaal gebeurt, kan niet worden gemaakt op basis van arbeidsparticipatiecijfers alleen.
De interessantste onderzoeksvraag is daarom niet uitsluitend hoeveel statushouders niet werken, maar hoeveel mensen die kunnen werken bewust weigeren om te werken, welke motieven zij daarvoor geven en of religieuze overtuigingen daarbij een aantoonbare rol spelen.
Dat zou een veel scherpere toets zijn van je hypothese dan het uitsluitend vergelijken van uitkeringscijfers.
Scroll naar boven